บทที่ 465 ปลอบประโลมอวี๋ซูอิ่ง

"ตอนที่ฉันได้รางวัลด้านการแสดงรางวัลแรกในชีวิต ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา พิธีกรคนนั้นก็เปลี่ยนท่าที พ่นคำเยินยอใส่ฉันยกใหญ่จนแทบฟังไม่ลง ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน คำพูดที่เคยด่าฉันไว้ก็แกล้งลืมไปหมด นั่นแหละคือสิ่งที่น่าขยะแขยงจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่สุดเลย" เซี่ยหานเล่าถึงตรงนี้ก็ยังรู้สึกพะอืดพะอมเหมือนเผลอกลืนแมลงวันเข้าไป

พอได้ฟังเรื่องที่เซี่ยหานเล่า อวี๋ซูอิ่งก็ลืมเรื่องหงุดหงิดใจของตัวเองไปชั่วขณะ

"เธอไม่คิดจะหาทางเอาคืนเขาหน่อยเหรอ" อวี๋ซูอิ่งคิดว่าด้วยสถานะของเซี่ยหานในตอนนี้ จะจัดการพิธีกรตัวเล็กๆ แค่นั้นคงไม่ใช่เรื่องยากเลย