บทที่ 472 วังรุ่ยระเบิดอารมณ์

"เหอะ แต่หล่อนก็เล่นละครเก่งนะ ทำตัวเป็นดอกบัวขาว แต่ดันแอ๊บเกินเบอร์ คราวนี้เลยโดนฉีกหน้าจนเละ ต่อให้แกล้งทำเป็นคนโง่ก็ไม่มีใครเชื่อแล้วล่ะ!" เสียงของคนพูดทั้งแหลมสูงทั้งจิกกัด แม้จะมีประตูกั้นไว้บานหนึ่งก็ยังได้ยินชัดเจน น้ำเสียงเหยียดหยามนั้นยิ่งบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก

"ฮ่าๆ…" ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะแสบแก้วหู

บทสนทนาพวกนี้ ทุกประโยคล้วนพุ่งเป้ามาที่วังรุ่ย ทุกคำพูดล้วนเสียดสีถากถางเธอ