บทที่ 507 กลับบ้านไปกินข้าวกัน

"ผมเพิ่งเคยมาซื้อกับข้าวครั้งแรกจริงๆ นี่นา ใครจะไปรู้ว่าคุณเองก็ไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้เอาซะเลยล่ะ" เฟิงฉีเอ่ยแซวเธออย่างไม่ไว้หน้า

"ฉันเรียกว่าซื่อสัตย์ต่างหาก ไม่เคยซื้อก็แสดงออกมาชัดเจนว่าไม่เคยซื้อ ไม่เหมือนคุณหรอก เอาแต่ตบตาอยู่เรื่อย" เซี่ยหานพูดพลางเบือนหน้าหนี

"ตบตาเหรอ ผมเปล่าสักหน่อย ก็แค่ไม่เคยซื้อเหมือนกัน แต่ข้อได้เปรียบเดียวที่มีมากกว่าคุณ ก็คงเป็นเรื่องที่ผมมีสามัญสำนึกละมั้ง" เฟิงฉีตอบ