บทที่ 530 จุมพิตใต้แสงดอกไม้ไฟ

“แล้วของฉันคนนี้ล่ะ” เฟิงฉีรู้สึกว่าในเรื่องนี้ เซี่ยหานช่างเหมือนเด็กประถมเสียจริง ความคิดความอ่านไร้เดียงสาน่าเอ็นดูเหลือเกิน

“คนที่คุณจ้างมาคนนี้ อายุยังไม่มาก หน้าตาหมดจด บุคลิกท่าทางก็ดี ถ้าคุณไม่บอกฉันว่าเป็นพ่อบ้าน ฉันคงนึกว่าคุณหาครูสอนจัดระเบียบร่างกายคนใหม่มาให้ฉันอีกคนแล้วนะเนี่ย”

ทว่าเฟิงฉียังคงยิ้มบางๆ ก่อนจะหันมาพูดกับเธอ “ท่วงท่าของเขาก็ฝึกฝนมาอย่างหนักเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าทุกคนจะเกิดมาเป็นอัจฉริยะกันหมดหรือไง”