บทที่ 564 เปลี่ยนจุดหมายปลายทางสู่ยูนนาน

“ไม่หรอกค่ะ ในใจคุณเป็นห่วงพี่รุ่ย แล้วคนที่เสียชีวิตก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นของคุณ คุณก็ควรจะต้องไปดูอยู่แล้ว อีกอย่าง วันเวลาข้างหน้าของพวกเราสองคนยังมีอีกยาวไกล เอาเป็นว่าพวกเราไปยูนนาน ไปดูเพื่อนเก่าของคุณเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นก็ถือโอกาสเที่ยวเล่นด้วยสักหน่อย อยู่เป็นเพื่อนพี่รุ่ยให้เขาคลายเครียดและปลอบใจเขาบ้างเถอะค่ะ เขาต้องเสียใจมากแน่ๆ”

เซี่ยหานพูดพร้อมรอยยิ้ม ทว่าอารมณ์ความรู้สึกกลับไม่อาจผ่อนคลายได้เหมือนก่อนหน้านี้ เพราะความตายเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“ตกลง ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเราก็ไปพระราชวังโปตาลากัน ไว้คราวหน้าผมจะพาคุณมาทะเลสาบนัมโซอีก ขี่จามรี ดูแสงเหนือด้วยกัน” เฟิงฉีพูดพลางก้มหน้าลงจูบที่หน้าผากของเซี่ยหานเบาๆ