บทที่ 107 ขนสินเดิมกลับไปจนเกลี้ยงเกลา

“มิเช่นนั้นเล่า? สินเดิมที่ติดตัวมาตอนแต่งงาน ยามหย่าร้างก็ย่อมต้องขนกลับไป ไม่อย่างนั้นจะทิ้งไว้ให้เจ้าชุบมือเปิบหรือไร?”

จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยเสียงเย็นชา

พลันนั้น นางก็หัวเราะเยาะออกมาคำหนึ่งแล้วซ้ำเติมต่อ “ก็นะ คนที่แม้แต่สินเดิมยังไม่มีอย่างเจ้า จะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร เป็นแค่อนุนอกจวนชั้นต่ำที่ไต่เต้าขึ้นมา ยางอายหรือศีลธรรมของตระกูลผู้ดีสักนิดก็ไม่มี”