บทที่ 119 สองพ่อลูกร่วมมือกันถล่มจวนเซี่ย

ประโยคนี้ทำเอาเซี่ยจิ้นอันราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม!

ทว่าสวี่โหรวโหรวกลับลนลานพยุงกายลุกขึ้น ไม่นำพาต่อความเจ็บระบมและแผลพุพองทั่วร่าง นางใช้มือที่เปรอะเปื้อนทั้งคราบเลือด น้ำตา และเขม่าดำรวบตัวเซี่ยไหวซานเข้ามากอดไว้ พลางเอื้อมมือไปปิดปากเขา

"ไหวซาน… เจ้าเพิ่งจะขวบเดียว… อย่าได้พูดจาเหลวไหล!"