บทที่ 152 ความบริสุทธิ์ของเจ้าเป็นของเปิ่นหวาง

“หลิวหว่าน ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ คืนที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยใช้ยาแล้วส่งเจ้ามา คืนนั้นเจ้ามีเลือดพรหมจรรย์ ผ้าผืนนั้นเปิ่นหวางเก็บรักษาไว้นานถึงสามปี หากเจ้าไม่เชื่อ เปิ่นหวางจะพาเจ้ากลับไปดูที่จวนอ๋อง”

แววตาของเซี่ยซือเหิงลุกโชน เขาสะกดกลั้นความพลุ่งพล่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างเอาไว้ เพียงประกายตาที่ทอดมองก็สื่อความรู้สึกลึกซึ้งเกินครึ่ง

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงค่ำคืนนั้น ความอ่อนหวานนุ่มละมุนในคืนนั้นทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันควัน