บทที่ 307 สองใจปฏิพัทธ์

สายตาทั้งสองสบประสาน เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนและความอบอุ่น

ทว่าขอบตาของหลิวหว่านกลับรื้นชื้น ความรู้สึกในใจยากจะบรรยายเป็นคำพูด

เหตุใดเขาถึงได้ดีกับนางถึงเพียงนี้!