บทที่ 320 กลิ่นอายแห่งจอมมารไอสังหาร

เขาถอนหายใจยาว "อาการของเจ้าน่ะ รักษาไม่หายหรอกนะ! เรื่องใบหน้ายังพอทำเนา แต่ฝันร้ายนี่สิ เกรงว่าเจ้าคงถูกสิ่งอัปมงคลบางอย่างตามรังควานเข้าให้แล้ว"

พอได้ยินเช่นนี้ รู่อวิ๋นก็พลันตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง!

เป็นไปได้อย่างไร นางเคยไปขอยันต์คุ้มครองจากในวัดมา ผ่านมาสิบกว่าปีไม่เคยมีเรื่องผิดปกติเลยสักครั้ง