บทที่ 342 หมายังกินได้ เปิ่นหวางกินไม่ได้รึ?

กลิ่นหอมของบุปผาโชยมาจากกายของรู่อวิ๋น

กลิ่นนี้ทำให้เซี่ยซือเหิงอดนึกถึงสีหน้าเปี่ยมความละโมบของนางไม่ได้ ยามที่ตนใช้วิชาล่องหนไปแอบฟังพร้อมบุตรสาว ตอนที่นางเอ่ยปากว่าจะวางยาเขา

ในใจเขารู้สึกพะอืดพะอมอย่างยิ่ง จำต้องฝืนเก็บสีหน้าไม่สบอารมณ์เอาไว้ และไม่อาจทนมองหน้านางตรงๆ ได้อีกต่อไป