บทที่ 346 ยืมลูก

"ข้าต้องหนี! หัวหน้าอู๋ ท่านช่วยข้าเถอะนะ ข้ายังต้องกลับไปหาพี่ชาย! ท่านจะทำร้ายจิตใจพี่ชายข้าลงคอหรือ!"

พูดไปพูดมา นางก็เริ่มร่ำไห้ น้ำตาหยดแหมะๆ ร่วงหล่นไม่ขาดสาย

อู๋ปี้หลับตาลงไม่ยอมมองนาง แต่เมื่อเอ่ยถึงสหายร่วมสาบานที่อยู่ไกลถึงตงหลิน ผู้คอยดูแลมารดาชราแทนตน หัวใจเขาก็พลันกระตุกวูบ