บทที่ 362 อย่าเพิ่งกวน ข้ากำลังใช้ความคิด

จิ้งอู่ออกแรงถีบเข้าที่ร่างของพ่อบ้านเฉียวทีหนึ่ง "ได้ยินหรือไม่! ยังไม่รีบไปตามคนมาอีก!"

พ่อบ้านเฉียวกุมหน้าอก ลนลานตะเกียกตะกายลุกขึ้น "ขอรับ ขอรับๆ!"

เขาพาคนเดินโซซัดโซเซมุ่งหน้าเข้าเมืองไป ฝีเท้าเร่งรีบดั่งติดปีก ด้วยกลัวว่าหากช้าไปแม้เพียงก้าวเดียว คมดาบของจิ้งอู่จะฟันลงมาที่ตน