บทที่ 400 ท่านกั๋วกงช่างอดทนเก่งจริงเชียว

หลิวหว่านไม่ได้เลิกม่านรถขึ้นมองเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ตบหลังเบาๆ กล่อมเจ้าตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกอย่างเงียบสงบ

นางดูราวกับกำลังครุ่นคิดถึงความหมายของชีวิต

…