บทที่ 412 นักพรตขอกู้หน้า

“อ๋อ ข้านึกออกแล้ว บ่าวที่ชื่อกู่หมิงนั่นเอง ว่านอนสอนง่ายมาก แถมยังมาเป็นคู่ซ้อมให้ข้าบ่อยๆ ด้วย เขารับหน้าที่เป็นกระสอบทราย ทนมือทนเท้าสุดๆ ซ้อมเท่าไรก็ไม่สะทกสะท้าน ข้ายังคิดถึงเขาอยู่เลย ตอนนี้เขาไปอยู่ที่จวนเยี่ยนกั๋วโหวแล้วขอรับ”

หลิวจื่อซิงกะพริบตาปริบๆ พลางเอ่ย

จื่อมู่ฟังจบก็พยักหน้า ละสายตาไปยังชั้นหนังสือด้านข้าง แล้วเอ่ยเรียบๆ “ที่แท้ก็เขานี่เอง ข้าจำได้ว่าคนผู้นี้พูดคุยด้วยง่ายยิ่งนัก”