บทที่ 416 ภารกิจรนหาที่ตาย

“ใช่ ก็พวกเขานั่นแหละ หลายปีก่อนหัวหน้าเที่ยวพลิกแผ่นดินตามหาเด็กคนนั้นไปทั่วแต่ก็ไม่พบ สองสามีภรรยานั่นปากแข็งนัก ถูกทรมานสารพัดยังกัดฟันไม่ยอมปริปากสักครึ่งคำ”

“หัวหน้าโมโหจนแทบบ้า เลยโยนภารกิจที่โอกาสรอดยากยิ่งกว่าตายให้พวกเขาไป นึกไม่ถึงว่านอกจากจะทำภารกิจสำเร็จแล้ว ยังเหลือลมหายใจรวยรินกลับมาได้อีก”

“หัวหน้าจึงโยนร่างที่ใกล้ตายของพวกเขาเข้าไปในหุบเขา ปล่อยให้สัตว์ร้ายขย้ำกินไปให้รู้แล้วรู้รอด ใครจะไปคิดว่าพวกเขาสู้กับสัตว์ร้ายอยู่สิบวัน สุดท้ายลากสังขารพิการกลับมาที่นี่จนได้ ใบหน้าถูกสัตว์ร้ายแทะแหว่งไปครึ่งซีก เลือดไหลโทรมกาย”