บทที่ 418 ประกายหวังอันริบหรี่ทว่าสว่างไสวในราตรี

สองสามีภรรยาว่านชวีและเชียนเยี่ยได้ยินเสียงเด็กพูด ทั้งคู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

ใบหน้าของเด็กชายตรงหน้าค่อยๆ ซ้อนทับกับรูปโฉมในภาพวาดที่พวกตนถืออยู่

พวกเขานึกว่าตนเองตาฝาดไป ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นริบบิ้นสีแดงบนข้อมือของจื่อซิง ร่างกายก็พลันสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้