บทที่ 429 พี่หว่านกลัวศพที่สุดเลย

พอหนามแทงถูกทรมานจนเหลือลมหายใจรวยริน นักพรตเฉียนอวิ๋นก็ลุกขึ้นยืน ปัดชายเสื้อคลุม แล้วสะบัดแส้ปัดอย่างสง่างาม

ยังคงรักษาท่วงท่าสง่าผ่าเผยดุจเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกีย์เช่นเดิม

ราวกับว่าคนที่เพิ่งเอากริชไล่แทงชาวบ้านเมื่อครู่มิใช่เขาอย่างนั้นแหละ