บทที่ 446 โดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่ง

เยี่ยนซิ่วหรงถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าว

ผิวพรรณของนางขาวผ่องเนียนละเอียดเป็นทุนเดิม บัดนี้ดวงหน้ากลับแดงซ่าน เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง "ท่านอ๋อง พระองค์จะทำสิ่งใดเพคะ"

เซี่ยเชียนฮุยก้มหน้าลงราวกับเด็กที่ทำความผิด "ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เดิมทีพ่อเฒ่าฉีหยิบมาจากห้องของเจ้าเพื่อใช้อุดปากข้า พอกลับไปข้าถึงเพิ่งรู้ว่าเผลอติดมือไปด้วย คิดว่าเจ้าต้องกำลังตามหามันอยู่แน่ๆ ข้าก็เลยนำมาคืน"