บทที่ 450 ร่ำลา

“ฉวยโอกาสตอนที่จอมมารออกจากหนานเหมย ให้จ่างกงจู่ลงมือโดยเร็วที่สุด กำลังคนของเราทำได้เพียงแอบช่วยเหลืออยู่ลับๆ ไม่อาจเปิดเผยได้ หากมีเหตุพลิกผัน คนของเราต้องถอนตัวออกมาก่อนเป็นอันดับแรก เช่นนี้ความเสี่ยงที่พวกเราต้องแบกรับก็จะน้อยลงมาก จิ่วหวังเย่ บัดนี้คือโอกาสทองที่จะลงมือแล้ว เจ้าคิดว่าควรส่งใครไปนำทัพคนที่แฝงตัวอยู่ในหนานเหมยดี?”

หว่างคิ้วของฮ่องเต้เปี่ยมด้วยความเคร่งขรึม เป็นสีหน้าจริงจังที่ยากจะได้เห็น

ไทเฮาทอดพระเนตรมองเขา พลางพยักพระพักตร์ด้วยความปลาบปลื้มกับคำพูดนี้ของฮ่องเต้