บทที่ 491 เสียงร้องไห้ที่แข่งกันดังขึ้นเรื่อยๆ

องค์หญิงหลิวหลีเอ่ย "ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันคิดไปเองหรือเปล่า ฉันมีเสด็จย่าอยู่คนหนึ่ง ก็คือแม่ของเสด็จพ่อนั่นแหละ ฉันรู้สึกว่าท่าทีที่เสด็จพ่อมีต่อเสด็จย่ามันประหลาดมาก ครั้งก่อนฉันบังเอิญไปเจอตอนเสด็จย่าอาการกำเริบเข้า สภาพดูไม่ได้ต่างอะไรจากผีเลย… ปากก็เอาแต่ร้องตะโกนว่าใครถูกฆ่าตายไปอีกคนแล้ว ใครจะต้องตายไม่ดี อะไรทำนองนี้"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลิวหลีก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง นั่นเป็นเรื่องเมื่อสองปีก่อน ทว่าทุกครั้งที่นึกขึ้นมา เธอก็ยังรู้สึกขนลุกไม่หาย

"แต่เสด็จพ่อของฉันกลับไม่เป็นห่วงเลยสักนิด เอาแต่บอกฉันว่าอาการวิปลาสของเสด็จย่ากำเริบ ให้ฉันกลับไปก่อน จากนั้นก็…"