บทที่ 494 หยวนเป่าแสร้งปล่อยเพื่อจับกุม

สุราฤทธิ์แรงไหลผ่านลำคอ นำพาไออุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สายตาที่ประมุขแคว้นตงหลินใช้มองหยวนเป่าเจือแววเมามายเข้มข้นยิ่งขึ้น

ช่างงามหยดย้อยชวนเคลิบเคลิ้มจนไม่อาจละสายตาได้จริงๆ

หยวนเป่าย่อมรับรู้ได้ เขาแย้มยิ้มขมขื่น ก่อนจะทอดถอนใจอย่างตัดพ้อ "เฮ้อ เจ้าเป็นถึงเจ้าผู้ครองแคว้น ซ้ำยังมีท่วงท่าวาสนาสง่างามถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่พวกเราคงเป็นได้เพียงสหายเท่านั้น"