บทที่ 525 หลิวหว่านรอดพ้นมาได้

“เมื่อครู่พวกเรามัวแต่เสียใจ ไม่มีใครทันสังเกตเลยว่ากระบี่จิ้มๆ บนศีรษะของนางเปล่งแสงอยู่ตลอด หว่านหว่าน นี่เป็นของวิเศษของเจ้า เจ้ารู้วิธีใช้ใช่หรือไม่”

ดวงตาของหยวนเป่าที่บวมเป่งจากการร้องไห้ บัดนี้พลันจุดประกายความหวังขึ้นมารำไร

เขายื่นมือไปแตะดู พบว่าชีพจรของหลิวหว่านยังคงเต้นแผ่วเบาอยู่