บทที่ 540 ชะตาชีวิตที่จะได้เป็นเสียนเฟย

เผิงไท่ซือโผนกายทะยานเข้าสู่ตำหนักบรรทมของไทเฮา

ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นอับชื้นเก่าเก็บก็โชยมาปะทะจมูกเป็นสิ่งแรก ทั้งยังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นยาขมฝาด จากนั้นเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาแหบแห้งของหญิงชราก็แว่วเข้าสู่โสตประสาท

เผิงไท่ซือใจหายวาบ รีบสาวเท้าออกมาจากห้องชั้นใน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือหญิงชราผู้หนึ่ง แววตาว่างเปล่า กำลังทรุดตัวนั่งร่ำไห้อยู่บนพื้น