บทที่ 543 รอเขาอยู่ริมสะพานไน่เหอ

พอเซี่ยหว่านหว่านอ่านจบ ใบหน้าเล็กๆ ก็พองลมด้วยความโมโห "น่าแค้นใจนัก พวกเราอุตส่าห์ปิดบังเรื่องท่านแม่มาตั้งนาน สุดท้ายเสิ่นชวนเหลียนก็ยังคาบข่าวไปบอกท่านพ่อที่แนวหน้าจนได้!"

"ท่านพ่อโศกเศร้าแทบขาดใจ กลางคืนนอนไม่หลับ แล้วยังบอกอีกว่า…"

ดวงตาของหลิวหว่านมีน้ำตาเอ่อคลอ นางเอ่ยถาม "ยังบอกอะไรอีกหรือ"