บทที่ 547 คำสั่งเสียของท่านยาย

ฝ่ามือผอมแห้งเหี่ยวเฉาของหญิงชราลูบไล้ไปบนใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาอันเปียกชื้น ดวงตาอันฝ้าฟางคู่นั้นก็เปี่ยมล้นไปด้วยความเวทนาสงสาร

ความคิดถึงบุตรสาวที่นางสะกดกลั้นมาเนิ่นนานหลายปี บัดนี้พังทลายลงจนหมดสิ้น! นางขมวดคิ้วแน่น กล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นเทิ้ม ริมฝีปากสั่นระริกไม่หยุด

เหมือน!