บทที่ 550 เที่ยงธรรมจนดูชั่วร้าย!

เซี่ยหว่านหว่านอ้าปากหาวหวอดหนึ่ง เอ่ยอย่างเกียจคร้าน "อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักเลย เรื่องยังไม่ถึงนาทีสุดท้าย ใครจะอยู่ใครจะตายก็ยังไม่แน่หรอก ตอนนี้พ่อข้าต่างหากที่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริงๆ ข้าต้องไปหาพ่อข้าก่อน ไม่อย่างนั้นหากเขาตายขึ้นมาข้าจะทำอย่างไร"

เซี่ยหว่านหว่านรู้สึกว่าตัวเองต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ดันนึกเวทนาเสิ่นชวนเหลียนขึ้นมา ทั้งยังไม่อยากให้เขาต้องตายเสียอย่างนั้น

"พักผ่อนสักคืนแล้วค่อยไปเถอะ พวกเจ้าน่าจะเร่งเดินทางกันมานานแล้ว" เสิ่นชวนเหลียนเอ่ยพลางใช้มือเดียวประคองร่างกลมป้อมของเซี่ยหว่านหว่านให้นั่งลงเบาๆ