บทที่ 552 เปิดประตูเมือง! ต้อนรับทัพเซี่ย!

โทสะแล่นพล่านสู่หัวใจ ผนวกกับพิษกู่กำเริบ ไทเฮาพลันกระอักโลหิตออกมาคำโต ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงพิงกำแพงเมืองอย่างหมดเรี่ยวแรง

ละอองโลหิตสาดกระจายเป็นหยดเลือดกลางเวหา ปลิดปลิวร่วงหล่นลงบนใบหน้าและเสื้อผ้าของเหล่าราษฎรใต้กำแพงเมือง มิทราบว่าเป็นเพราะใบหน้าเปรอะเปื้อนโลหิตของไทเฮา หรือเพราะการกระทำเยี่ยงเดรัจฉานของประมุขแคว้น ราษฎรทั้งหลายจึงพากันตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น!

เสียงด่าทอสาปแช่งดังระงมไม่ขาดสาย คลื่นฝูงชนมืดฟ้ามัวดินเคลื่อนไหวกดดันอย่างต่อเนื่อง เสียงกู่ร้องกึกก้องเกรียงไกร