บทที่ 136การเผชิญหน้าในห้องสอบสวน

ถานอี้หยิบซองบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาจุดสูบมวนหนึ่งอย่างไม่รีบร้อน “ผีเหยียน นายอย่าคิดว่าจะรอดไปได้เลย การที่พวกเราจัดกำลังมาเต็มอัตราศึกขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ ที่ฉันถามนายในตอนนี้ ก็เพื่อเปิดโอกาสให้สารภาพเพื่อรับโทษสถานเบา ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่รู้อะไรเลย”

ผีเหยียนเริ่มลนลาน ร่างกายบิดเกร็งโดยไม่รู้ตัว หางตาเหลือบเห็นตำรวจที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง จึงจำต้องรีบหันกลับมาจ้องหน้าถานอี้เหมือนเดิม

ถานอี้เอ่ย “รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงให้นายไปยืนปะปนกับคนพวกนั้นเมื่อครู่”