บทที่ 138ปิดคดี

ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ เขากลับมาสงบนิ่งแล้ว เป็นความสงบนิ่งของคนที่หัวใจตายด้าน ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่นอยู่

“พอดีมีญาติจากบ้านเกิดมานอนโรงพยาบาล ผมเลยไปส่งข้าวให้พวกเขา แล้วถือโอกาสสะกดรอยตามเขาอยู่หลายรอบ จนรู้เลขห้องพักผู้ป่วยและเส้นทางหลบหนี”

“แต่แค่รู้เลขห้องยังไม่พอ ผมต้องคิดว่าจะฆ่ายังไงดี ผมเคยเห็นคนที่เผลอกินยาเบื่อหนูมาก่อน เลยตัดสินใจแน่วแน่ตั้งแต่แรกแล้ว ติดแค่ยังกะเวลาไม่ถูก”