บทที่ 169ความกังวลที่ถูกซ่อนไว้

“พุทโธ่เอ๋ย แค่นี้ก็ตั้งเท่าไหร่แล้วเนี่ย” ตู้จุ่นดึงกระเป๋ากางเกงที่ว่างเปล่าทั้งสองข้างออกมา “ผมเข้าใจละ คนที่มีแต่กระเป๋าแบนๆ เหมือนหน้าผมเนี่ย ไม่คู่ควรกับการเล่นกล้องหรอก”

เซี่ยชิงพยักหน้าเห็นด้วยในใจ นี่คือเหตุผลที่ถานอี้ไม่ยอมยกตัวเองมาเป็นตัวอย่าง

ไม่ใช่เพราะดูถูกใคร แต่เป็นการลดช่องว่างและกำแพงที่คนอื่นอาจสร้างขึ้นมาเองโดยไม่จำเป็นมากกว่า