บทที่ 209ความโลภบังตา

เซี่ยชิงตอบ “ตอนฉันหนีออกจากบ้าน ฉันเตรียมตัวไว้สองอย่าง อย่างแรกคือเงิน ซึ่งฉันเย็บซ่อนไว้ในกางเกงลองจอน ส่วนอย่างที่สองคือของป้องกันตัว ที่บ้านไม่มีอะไรดีๆ ให้หยิบมาเลย ฉันเลยเอาใบมีดโกนของพ่อมาเหน็บไว้ตรงหัวรองเท้าผ้าฝ้ายค่ะ”

“พอพวกเด็กๆ ถูกพาตัวไป ฉันก็รู้ว่าใกล้ถึงคราวพวกเราแล้ว เพื่อความปลอดภัย ฉันเลยอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตถอดรองเท้าผ้าฝ้ายออก เอามือไพล่หลังหยิบใบมีดโกนออกมาเสียบไว้ตรงร่องบันได ถูไปมาไม่กี่ทีเชือกก็ขาดแล้วค่ะ”

“วิธีนี้ฉลาดจริง” สาวตาหงส์พยักหน้าชื่นชม “สมกับที่เรียนจบมัธยมปลาย ไหวพริบดีจริงๆ แต่ว่า…แล้วทำไมยังโดนหลอกได้อีกล่ะ?”