บทที่ 279สายตาดอกท้อ

หลีเข่อเองก็ทนได้ไม่ถึงสองวินาทีด้วยซ้ำ

คราวนี้ถึงตาเซี่ยชิงแล้ว

ถานอี้หมุนข้อมือไปมา “อย่าฝืนล่ะ ระวังจะเจ็บข้อมือ”