บทที่ 339ความทรงจำที่เลวร้าย

สนามบาสเกตบอลตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรละแวกนั้น ถึงสภาพจะไม่ดีเท่าสนามในหมู่บ้านใหญ่ แต่การเข้าออกสะดวกกว่า ห่างจากบ้านแค่เจ็ดแปดนาทีถ้าปั่นจักรยานไป

เขายังคงปั่นจักรยานผ่านตรอกที่ไร้แสงไฟเช่นทุกวัน ทว่าตอนที่เกือบจะถึงปากตรอก จู่ๆ ก็มีคนส่องไฟฉายใส่เขา…

เขาทำได้เพียงยกมือขึ้นป้องตาตามสัญชาตญาณพลางโวยวาย “ส่องอะไรวะ ไม่มีมารยาทหรือไง!”