บทที่ 341ความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น

“ตอนนั้นผมก็เกลียดท่านเหมือนกันครับ ผมอายุสิบสามแล้ว ระยะทางห่างจากบ้านแค่นั้น ทำไมต้องให้พี่ชายออกไปตามผมด้วย? ผมกลับบ้านเองไม่เป็นหรือไง? แต่จริงๆ แล้วผมก็ไม่ต่างจากท่านหรอก ผมยิ่งเกลียดตัวเองมากกว่า ทำไมเล่นบาสเสร็จแล้วถึงไม่ยอมกลับบ้าน ทำไมยังต้องไปดื่มน้ำหวานนั่งคุยโม้กับคนอื่น… ผมถึงกับคิดว่า ผมน่าจะให้พี่ช่วยแก้มัดให้ผม ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่วิ่งหนีก็จะเป็นผม คนที่ตายก็จะเป็นผม ถ้าเป็นอย่างนั้น ย่าก็คงไม่ต้องเสียใจขนาดนั้น และผมก็คงหลุดพ้นไปแล้ว”

เมื่อเล่าถึงตรงนี้ น้ำเสียงของถานอี้ยังคงเรียบเรื่อย เขาจ้องมองแก้วเบียร์ในมืออย่างไร้อารมณ์ ราวกับกำลังชื่นชมสิ่งล้ำค่าที่หาได้ยากในใต้หล้า

ความสิ้นหวังที่ถึงขีดสุด คือการที่ใจตายด้านไปแล้ว… คงจะเป็นสภาพของเขาในตอนนี้กระมัง