บทที่ 368หนี้ดอกท้อที่น่ารำคาญ

จี้ไห่ชิงเห็นว่าพวกเขาไม่อยากเสวนากับตนแล้วก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบเอ่ยลาแล้วแจ้นออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว

ไฉเสวียนพูดขึ้น “ปล่อยให้พวกมันรอดตัวง่ายไปหน่อย”

ไฉอวี้เอ่ย “เธอก็จำไว้เป็นบทเรียนด้วยเถอะ พูดให้น้อยๆ หน่อย”