บทที่ 376ความตายที่ไร้ร่องรอย

ถานอี้รู้สึกโล่งอกในใจ แต่ปากกลับพูดว่า “ไปได้แล้ว ขี้เกียจฟังนายพล่าม”

ไฉอวี้ส่ายหน้าให้บานประตูกันขโมยที่ปิดสนิท “เจ้าบ้านี่ พลาดคราวนี้ไปก็ไม่มีอีกแล้วนะ โง่หรือเปล่าเนี่ย!”

ถานอี้ขับรถซานตาน่ามุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่