บทที่ 429ข้อสงสัยและใบสั่งยา

ถานอี้กล่าว “ไม่เป็นไร ผมออกเอง”

หวังเจิงมองเขาด้วยความเลื่อมใส เขาคิดมาตลอดว่าถานอี้เป็นคนเข้าถึงยาก ไม่มีทางเป็นกันเองเหมือนอย่างหวงเจิ้นอี้ นึกไม่ถึงว่าพอถึงเวลาคับขันจะใส่ใจผู้อื่นถึงเพียงนี้

ไม่ไกลจากหมู่บ้านไห่ชิงมีโรงแรมระดับสามดาวอยู่แห่งหนึ่ง ถานอี้จึงพาสองพี่น้องไปส่งที่นั่น