บทที่ 443เบาะแสที่ยังมืดแปดด้าน

เฉาไห่เซิงส่ายหน้า “พูดยาก มันก็แค่ไอ้สารเลวที่ทะเยอทะยานเกินตัว เอะอะก็ไปเมาหัวราน้ำกับพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว ไม่กลับบ้านทั้งคืนเพราะเรื่องตีรันฟันแทง ฉันต้องไปประกันตัวมันออกจากโรงพักระดับตำบลตั้งสามหน แต่ละหนต้องจ่ายสองสามร้อยหยวน ไม่กล้าบอกอาจารย์ผู้หญิงของเธอเลยสักนิด”

เซี่ยชิงฟังแล้วได้แต่เกาหัวพลางคิดในใจ ยังดีที่อาจารย์ผู้หญิงไม่ใช่พวกคลั่งน้องชายจนยอมเสียสละทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นสภาพบ้านอาจารย์เฉาคงแย่ยิ่งกว่านี้ ทุกบ้านต่างก็มีเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

ใกล้ถึงสิบเอ็ดโมง เซี่ยชิงก็ได้รับโทรศัพท์จากเจิ้งเหวินซิน