บทที่ 504 รอยแค้นจากอดีต

เซี่ยชิงอยากจะปิดประสาทสัมผัสทั้งห้าของตัวเอง แล้วโยนสิทธิ์การตัดสินใจให้คนสวมหน้ากากไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอกลับทำไม่ได้

ความกลัวเหมือนดั่งขุนเขาห้านิ้วของพระยูไลที่กดทับลงมาบนตัวเธออย่างหนักหน่วง เหงื่อเย็นๆ ไหลรินอาบสองแก้ม…

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด คนสวมหน้ากากจึงเอ่ยปากขึ้น “ในเมื่อไม่อยากมีชีวิตอยู่กันทั้งคู่ ก็ส่งไปปรโลกพร้อมกันเลยแล้วกัน”