บทที่ 253 ไม่ได้เห็นเธอเป็นคู่แข่งเลยสักนิด

"ตระกูลเฉิงจัดการ? ใครจะไปจัดการให้ยัยนั่น!" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวเข้ามาจากนอกประตู พอได้ยินคำพูดของโอวหยางเวยก็หัวเราะเยาะ "ไอ้คำคุยโตโอ้อวดนั่นให้มันไปทำเอาเองเถอะ ตระกูลเฉิงไม่เอาหน้าไปขายด้วยหรอก!"

"เฉิงเหราฮั่น!" ท่านผู้เฒ่าเฉิงวางถ้วยชาในมือลง สีหน้ายังคงราบเรียบ ทว่าสายตากลับเฉียบคมและทรงพลังขึ้นมาทันทีขณะเอ่ยขัดเสียงเฉียบ

โอวหยางเวยชะงักไปเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นยืนอย่างสำรวม "คุณปู่เฉิงคะ คุณอาเฉิง ฉัน…"