บทที่ 292 บดขยี้ราบคาบ!

มือที่วางอยู่บนโต๊ะของปรมาจารย์เว่ยชะงักไป เขาหันไปมองไต้อันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “นายคิดแบบนี้เหรอ นึกว่าที่ฉันให้ฉินหร่านอยู่ลำดับสุดท้ายก็เพื่อตัวเธอเองงั้นสิ?”

“ผมรู้ว่าคุณอยากให้ลูกศิษย์ของคุณได้ตำแหน่งคนสุดท้าย ผมเองก็อยากให้ลูกศิษย์ของผมได้ตำแหน่งคนสุดท้ายเหมือนกัน” ไต้อันชำเลืองมองปรมาจารย์เว่ยแล้วเอ่ยขึ้น

ดวงตาของปรมาจารย์เว่ยที่ดูฝ้าฟางทว่าแฝงประกายคมกริบ เมื่อได้ยินคำพูดของไต้อัน เขาก็สูดหายใจเข้าลึก “ตกลง”