บทที่ 355 จุดพีกของเถียนเซียวเซียว นักไวโอลินระดับเปิดการแสดง

ทั้งสองคนทุลักทุเลกันน่าดู พอลงจากเครื่องบินก็ต้องต่อรถอีกสองเที่ยว นั่งหลับๆ ตื่นๆ มาตลอดทาง กว่าจะถึงเมืองซานเฉิงก็ปาเข้าไปหกโมงเช้าแล้ว

เวลานี้เมืองเล็ก ๆ ในซานเฉิงยังแทบไม่มีแสงไฟ ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง

พี่เวินมองดูเมืองซานเฉิงที่ค่อนข้างทรุดโทรม ก่อนจะหันไปมองเถียนเซียวเซียวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พลางเอ่ยถามอย่างลังเล "แน่ใจนะว่ามีสถานที่ท่องเที่ยวจริง?"