บทที่ 415 ไปพบคุณหนูฉิน (ตอนที่สอง)

"ไม่เจอ" เฉิงจวิ้นหยุดฝีเท้า ชำเลืองมองเฉิงเวินหรู แววตาราบเรียบดั่งเกล็ดหิมะบางเบาที่ปลิวว่อนอยู่นอกระเบียงทางเดิน น้ำเสียงติดจะเฉื่อยชา

เฉิงเวินหรูกะพริบตา "นายนี่นะ…"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินเฉิงจวิ้นพูดแบบนี้ เฉิงเวินหรูจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือพลางกระชับเสื้อโค้ตของตัวเอง "ช่างเถอะ ต่อให้นายไปหาเขาจริง ๆ เขาก็คงไม่สนใจนายอยู่ดี พี่ใหญ่พยายามดึงตัวมาตั้งหลายเดือนยังไม่มีความคืบหน้าเลย"