บทที่ 438 ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองหลวง

พ่อบ้านฉินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางตรงหน้าฉินหร่าน เขามองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความวิงวอน ริมฝีปากขยับเอ่ยอย่างยากลำบาก “อย่างน้อยคุณหนูก็ต้องรอให้คุณชายหกกลับมาช่วงบ่ายก่อนนะครับ…”

สายของพ่อบ้านฉินมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะมีฉินซิวเฉินคอยค้ำจุนอยู่เบื้องหลัง แม้เขาจะเป็นพ่อบ้าน แต่ในมือแทบไม่มีเส้นสายอะไรเลย

ทันทีที่เกิดเรื่อง พ่อบ้านฉินก็รีบติดต่อฉินซิวเฉินทันที พอไม่มีเขาอยู่ พ่อบ้านฉินก็แทบจะขาดเสาหลักไป