บทที่ 471 ที่แท้เขานี่แหละคือราชันย์ผู้แข็งแกร่งที่สุด! (ตอนที่ 2)

ราชบัณฑิตเลี่ยวให้ความสำคัญกับฉินหร่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เรื่องนี้จั่วชิวหรงรู้อยู่แก่ใจมาตลอด

ทว่าจั่วชิวหรงคิดไม่ถึงเลยว่าแม้กระทั่งพวกผู้อำนวยการฟางก็ยังให้ความสำคัญกับฉินหร่านขนาดนี้…

ในเมื่อมีฉินหร่านอยู่ จั่วชิวหรงก็รู้ดีว่าราชบัณฑิตเลี่ยวไม่มีทางรับตนเป็นลูกศิษย์แน่ แต่เมื่อเทียบกับผู้อำนวยการฟางแล้ว หากราชบัณฑิตเลี่ยวจะรับฉินหร่านเป็นศิษย์เอกคนสุดท้าย เธอกลับรู้สึกว่าพอจะทำใจยอมรับได้มากกว่า