บทที่ 487 นึกเสียใจก็สายเกินไป

เฉิงเวินหรูย่อมมองเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของท่านผู้เฒ่าเฉิง

"เรื่องผู้สืบทอดสถาบันวิจัยของตระกูลสวี ได้ยินว่าไม่ใช่คุณชายสวีคนเล็กคนนั้นแล้วล่ะ ฉันคงไม่รอพวกหร่านหร่านกลับมาแล้ว ขอตัวกลับไปก่อน" ท่านผู้เฒ่าเฉิงลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที

เฉิงเวินหรูวางแก้วลงบนโต๊ะ เธอมองตามแผ่นหลังของท่านผู้เฒ่าเฉิงแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ผู้สืบทอดสถาบันวิจัยตระกูลสวี คุณชายสวีคนเล็กเหรอ"