บทที่ 512 ความจริงอันน่าเวทนาและเด็ดเดี่ยว (ตอนที่สอง)

พอได้ยินประโยคนี้

หัวใจของเฉิงจวิ้นก็กระตุกวูบอย่างแรง นิ้วที่คีบบุหรี่พลอยเกร็งแน่น เขาจ้องมองเฟิงโหลวเฉิงตาไม่กะพริบ

"นายก็น่าจะรู้ว่าเมืองหนิงไห่คือฐานวิจัย ศาสตราจารย์เฉินเป็นคนสุดท้ายที่หนิงเอ่อร์ทิ้งไว้เพื่อวิจัยอารยธรรมอุกกาบาตนั่น ตอนนั้นผมกับผู้กองเฉียนแล้วก็พ่อของพานหมิงเยว่ตามสืบพ่อค้ายารายใหญ่คนหนึ่งอยู่ ถึงได้รู้ความจริงเรื่องเมืองหนิงไห่" เฟิงโหลวเฉิงเอ่ยไปพลางนึกย้อนถึงเหตุการณ์ตอนนั้น แววตามืดมนลง