บทที่ 571 ความเห็นแก่ตัว (ตอนที่ 1)

เหอเฉินกับฉางหนิงต่างชำเลืองมองการ์ดในมือของฉินหร่านครู่หนึ่ง แล้วก็เงียบไป

"ท่านเทพ คุณไม่รู้หรอกว่าผมต้องบุกน้ำลุยไฟไปกี่ที่เพื่อการ์ดใบนี้ของคุณ แต่ก็นะ ดาวรุ่งแห่งมอริเชียสอย่างผมมันพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง" จาหลงมองฉินหร่านพลางพร่ำบ่นไม่หยุด

ฉินหร่านยัดการ์ดลงกระเป๋าเสื้ออย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอนหลังพิงโต๊ะ ขาเรียวไขว่ห้างเล็กน้อย เอียงคอนิดๆ อย่างสบายอารมณ์ เส้นเลือดฝอยสีแดงในตาขาวค่อนข้างชัดเจน แฝงรังสีดิบเถื่อนอย่างประหลาด "ขอบใจ คราวหน้ามีเรื่องอะไรบอกได้เลย"