บทที่ 112 เมฆหมอกแห่งความเคลือบแคลง

“ตายแล้วเหรอ?!”

เมื่อมองชายชาวไทยที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น อูจวิ้นหนานก็ขมวดคิ้วมุ่น

เวลานี้ทั่วทั้งร่างของชายคนนั้นเต็มไปด้วยแผลเปื่อยเน่า มีน้ำหนองเหนียวข้นไหลเยิ้มออกมาไม่หยุด ร่างกายยังคงสั่นกระตุกเบาๆ เห็นได้ชัดว่าถูกของย้อนเข้าตัวเข้าให้แล้ว